Column Clementie: Pijlers
De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Pijlers.
Als de pijlers van een brug. Zo voelt het besluit van de L1 redactie om programma’s als Bloaskracht, L1 Klassiek en Wunderbar van de zender te halen. Het is nu eenmaal Natuur & Zo van nieuwe redacties om het aanbod te herzien. Maar de reeks besluiten van deze redactie lijken eerder op een piano te lijf gaan met een bijl en je verbaasd afvragen waarom er geen geluid meer uitkomt. Ik vroeg me oprecht af in welke Stemming de redactie is geweest, toen dit besluit genomen werd.
Ik ben geen mediadeskundige en geen statisticus. Ik heb geen cijfers nodig om te misleiden en onkunde in de media innovatie voorkomt dat ik in talkshows hoef te verschijnen. Het funderend verhaal over het aantal luisteraars ontging mij echter volledig. Los van het feit dat het slecht meetbaar was hoeveel mensen hun oor te luister legden, zegt aantal weinig over kwaliteit. Er gaan veel mensen naar de Toppers. Dat is (helaas) niet strafrechtelijk te veroordelen, maar ook niet persé om redenen van kwaliteit.
Het icoon, dat het discussieprogramma de Stemming toch wel genoemd mag worden, wordt wellicht minder beluisterd, maar mag met recht kwaliteit genoemd worden. Iconen van programma’s verdwijnen achteloos in de prullenbak. Grote groepen trouwe luisteraars staan plots in de radio kou. Als een beroemd boek van Agatha Christie, de 10 kleine indiaantjes op een rij, vallen de programma’s één voor een uit de ether. Geen Winnietoe’s. Maar Verliezitoe’s. En volgens de redactie Doetternietoe’s. Want per slot van rekening begrijpen chauvinisten niets van moderne media.
Niet langer een Cultuur Café en zelfs het Plat gooien ze “eweg”. Geen platform voor de Limburgse singersongwriter, de theatermaker, de regionale creatievelingen. De redactie laat ons weten onwetend te zijn en wijst de online weg.
Grote groepen van een generatie raken offline van het gemis. Alsof een pijler onder Limburg wordt uitgeslagen. L1, de enige radiozender die het aantal luisteraars in zijn naam lijkt te gaan verwerken. Als pijlers onder de brug. Smeltwater van massaliteit duwt tegen de pijlers van de brug. De laatste pilaren van cultuur en eigenheid krijgen de pulp niet verwerkt. De brug moet worden afgebroken.
Net als die Auw Moasbrök, die jaren mensen vervoerde van kade naar kade. Ook de Servaasbrug staat onder druk. Dat gaat het gemeentebestuur een brug te ver. Nooit, roept Maastricht. Terecht. Met de programma’s van L1 hadden we een cultureel bruggenhoofd. Een oversteekplaats van identiteit en autoriteit. Weggeslagen. Als pijlers onder de brug. Limburg, roep net als Maastricht: nee!